logo

Ukraina - Czernohora - 2004

Z Jaremczy wyruszaliśmy na ciekawe wycieczki na połoniny Czernohory z miejscowym przewodnikiem Saszą, który prowadził nas czasami poza wytyczonymi szlakami. Chodziliśmy z nim po dzikich i malowniczych (oraz błotnistych) ścieżkach Czernohory, która generalnie przypomina nasze Bieszczady, ale w dużo większej skali. Ze szczytów o wysokości polskich Tatr widać było dookoła tylko góry, połoniny i lasy. Ludzi spotkaliśmy jedynie w ruinach polskiego przedwojennego obserwatorium na Popie Iwanie i byli to oczywiście Polacy.

Pięciogodzinna trasa prowadziła ze schroniska "Zaroślak" na najwyższy szczyt Ukrainy - Howerlę (2058 m n.p.m.)- wycieczka całkiem łatwa, choć oczywiście wysokość 2000 m trzeba było osiągnąć. Na szczycie syn próbował złapać chmurkę...

Ukraina - Czernohora
Czernohora

ja na górskiej wycieczce         Howerla
W drodze na Howerlę

Staś w górach Czernohory
Na szczycie Staś łapie chmurkę

Całodzienna trasa przez główne pasmo Czernohory zaczynała się od podejścia. Później wędrowaliśmy kilka godzin główną granią Czernohory przez połoniny z ładnymi widokami na obie strony i wyraźnie widocznymi niżej piętrami kosodrzewiny i świerkowych lasów. Czasami w dole zalśniło jeziorko okresowe. Tak osiągnęliśmy kilka szczytów: Ponyżewski, Dancerz, Turkuł aż doszliśmy do charakterystyczntch skałek Kozłów i Szpyci. Ze Szpyci rozciąga się znakomity widok na szeroką dolinę polodowcową.

trekking na Ukrainie
Nasza młodzież na jednym ze szczytów Czernohory

na połoninie         Skałki Kozłów
Odpoczynek na połoninie;              Skałki Kozłów

Czernohora - Szpyci
Szpyci z pięknym widokiem na doline polodowcową

Ze Szpyci schodzilismy w dół koło Jeziorka Niesamowitego ładną ścieżką poprowadzoną przez kosówkę. Niestety po ulewnych deszczach - bardzo błotnistą. Po drodze zdolne obie mamy rozwaliły sobie nogi na tym samym konarze drzewa, który rozłożył się, jak zasadzka, w poprzek ścieżki. Na szczęście potem pokonywaliśmy kilka potoczków, w których można było napić się, zmyć część błota i dodatkowo poćwiczyć zmysł równowagi, przechodząc na drugą stronę po kamieniach i śliskich, ruszających się balach. Dotarliśmy na sam dół do Zaroślaka, idąc na przełaj przez liliowo kwitnącą łąkę.

ofiary trekkingu   Asia w potoku   wycieczka górska mi  służy
Mamy demonstrują rozwalone nóżki              Ablucje w potokach

przez potok     Asia w górach     na Ukrainie
Ćwiczenie ekwilibrystyczne przy przekraczaniu potoków

Czernohora - Staś w liliowych kwiatach
Staś w liliowych kwiatach

Na drugą całodzienną wycieczkę podjechaliśmy busem do Dżembroni - z pewnymi emocjami, gdyż rwąca rzeka podmyła trasę i ledwo, ledwo zmieściliśmy się na drodze, wolniutko przesuwając się wzdłuż spienionego nurtu. Po opuszczeniu wioski dotarliśmy do bacówki, gdzie można było oddać się konsumpcji typowego huculskiego bundza i oscypków a potem wspinaliśmy się w górę wzdłuż potoku do małych wodospadów, gdzie był kolejny postój na kanapeczki.

w czasie trekingu   przy wodospadzie   Staś turysta
Postój na kanapki przy wodospadzie

fajnie było
Gosia pomaga mamie przejść przez potok

Podejście przez kosówkę od strumienia w górę na połoninę okazało się torem przeszkód, którego głównym elementem było nieprawdopodobne błoto. Aby nie zostać wessanym przez niego, trzeba było omijać stromą ścieżkę i przedzierać się przez krzaki, a co poniektórzy wyczyniali przy tym dziwne harce...

Przejście przez kosówkę i łoto     Moje wygibasy

Po pokonaniu błocka otworzyła się przed nami piękna hala, okraszona kosodrzewiną i skałkami w stylu sudeckim.

Czernohora - połoniny
Na wysokości około 2000 m osiągnęliśmy połoninę...

skałki na połoninach     Gosia w górę
i skałki

Idąc połoninami w kierunku Popa Iwana mogliśmy obserwować zarysy obserwatorium astronomicznego, aby wkrótce znaleźć się pod jego murami. Polskie obserwatorium oddano do użytku w 1939 r, więc krótko pełniło swoją rolę. Rosyjscy komuniści nie byli zainteresowani jego wykorzystywaniem, toteż praktycznie od razu zaczęło popadać w ruinę.

wycieczka na Popa Iwana
W tle za mani Pop Iwan z majaczącym we mgle obserwatorium

polskie obserwatorium na Popie Iwanie     przedwojenne polskie obserwatorium
Zrujnowane polskie obserwatorium na Popie Iwanie

Później przeszliśmy z Popa Iwana na Smereka w dużej mgle i mżawce, żałując, że nie mamy lepszej widoczności ze względu na ciekawe skałki, po których prowadziła droga.

Skałki na Smereku
Skałki na Smereku

treking w deszczu
Tu już Czernohora nas nie pieściła...

Wróciliśmy do Dżembroni do busa wychłodzeni i głodni, ciesząc się, że w domu czeka na nas kolacja i ruska bania, do skorzystania z której gorąco zachęcali nas nasi uraińscy gospodarze.

W drodze powrotnej z Czarnohory do Polski zatrzymaliśmy się jeszcze w Drohobyczu, aby zobaczyć kolejne ślady polskości tych ziem: kolegiatę gotycką ze stojącym opodal pomnikiem Kopernika oraz zwiedzić unikalną cerkiew z XVII w. Unikalną ze względu na to, że jest to cerkiew piętrowa - w jednym budynku pod okrągłą kopułą mieszczą się dwie cerkwie dwóch obrządków, jedna na dole a druga na górze. Podobno funkcjonuje to sprawnie i zgodnie, a w dodatku sam budynek z trzema przysadzistymi kopułami, przypominającymi baby ruskie, jest bardzo malowniczy i tworzy harmonijną całość.

 Drohobycz - polska kolegiata         Staś na wycieczce w Drohobyczu
W Drohobyczu

cerkiew w Drohobyczu
Piętrowa cerkiew w Drohobyczu

Niestety zabrakło nam czasu, aby zwiedzić dom, w którym urodził się Bruno Schulz.

Następny spotkany na naszej powrotnej drodze Sambor posiada kilka interesujących zabytków: remontowany obecnie kościół rzymskokatolicki; dawny polski barokowy kościół, zamieniony na cerkiew greckokatolicką do tego stopnia, że stary barokowy ołtarz został zasłonięty przez nowy ikonostas oraz malowniczą drewnianą XV - wieczną cerkiew krytą gontem i otoczoną zapomnianym kamiennym cmentarzem.

Sambor - polski kościół   wejście do kościoła    kosciół zamieniony na cerkiew prawosławną
Samborskie kościoły

cerkiew w Samborze
Sambor - przed cerkwią

drewniana cerkiewka   my pod cerkiewką
Chwila zadumy przed drewnianą cerkwią...

Na prawosławnym cmentarzu
i na prawosławnym cmentarzu

Krótkie wizyty w Drohobyczu i Samborze zakończyły nasz pobyt w krainie hucułów u źródeł Prutu a jednocześnie na ziemiach niegdyś polskich, nierozerwalnie związanych z naszą historią i kulturą i wspominanych z sentymentem przez miliony dawnych kresowian.

Powrót do strony głównej o podróżach

mail

3854